Zamknij

Korzystamy z plików cookies i umożliwiamy zamieszczanie ich osobom trzecim. Pliki cookie pozwalają na poznanie twoich preferencji na podstawie zachowań w serwisie. Uznajemy, że jeżeli kontynuujesz korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Cookies

Przejdź do głownej zawartości

Nowoczesne muzeum. Dziedzictwo i współczesność.

Opracowanie Roberta Kotowskiego i Romana Batko zatytułowane Nowoczesne muzeum. Dziedzictwo i współczesność jest pierwszą znaną mi w Polsce próbą obiektywizacji własnych dokonań w zakresie zarządzania instytucją muzealną, której założeniem jest połączenie sprawdzonego systemu zarządzania jakością (ISO 001:2008) z poszanowaniem indywidualnego charateru i tradycji muzeum.
Autorzy wyjmują po kolei z całego mechanizmu działania muzeum poszczególne jego elementy (kolekcja, zbiory, edukacja, promocja, marka instytucji, marketing, obszar rozrywki, socjotechnika zatrudnienia, psychologia pracy), badają każdy z tych fragmentów działalności i odnoszą do całego organizmu. Tak zdekonstruowane muzeum – zaczyna się jawić jako system zdefiniowanych współzależności, żaden jednak z analizowanych obszarów nie traci przy tym swej specyfiki i koniecznej odmienności traktowania. To jest największą zaletą omawianej pracy. Ujawnia się w niej metodologiczna świadomość autorów, któ®zy nie przestają jednocześnie być praktykami w zarządzaniu i potrafią nadać każdej cząstkowej zmiania – ludzki wymiar.
Przytaczane przez autorów rezultaty zmian (począwszy od wprowadzenia nowej identyfikacji graficzno-wizualnej – po sposób promowania przygotowanych przedsięwzięć wystawowych w Muzeum Narodowym w Kielcach) ukazują zjawisko podobne konwergencji ekonomicznej opisywanej przez Alexandra Gerschonkrona. Rzutując tę, jak się okazuje po 1990 roku dobrze sprawdzającą się teorię ekonomiczną, na zapóźnione zarówno w wymiarze bazy materialnej, jak systemów zarządzania – polskie muzea, można doprowadzić do efektu wzrostowego znacznie silniej przebiegającego niż w tzw. instytucjach stabilnego rozwoju. W tym właśnie wymiarze jest to praca cenna i warta polecenia wszystkim, którzy muszą mierzyć się z trudem oczywistości i inercją życia codziennego.

prof. dr hab. Dorota Folga-Januszewska

Recenzowana publikacja, będąca szczegółową prezentacją procesu implementowania nowego systemu w strukturę Muzeum Narodowego w Kielcach, jest rzadkim w polskiej literaturze muzeologicznej studium przypadku, o wysokim stopniu przydatności dla szefów innych instytucji kultury.
(…) czynnikiem dla procesu zmian istotnym jest szczegółowo opisywana przez Autorów rola audytu zewnętrznego – niezbędnego elementu diagnostyki stanu wyjściowego. Chodzi właśnie o diagnozę sporządzoną przez firmę zewnętrzną, zarówno wobec samej audytowanej instytucji, jak i jej organizatora. Przeprowadzenie audytu zewnętrznego winno być traktowane przez organizatorów, zwłaszcza przed podejmowaniem decyzji finansowych, jako niezbędny warunek akceptacji systemowych zmian. Winno być więc procedurą standardową.
Kolejna istotna kwestia to „jakość” wprowadzanych zmian, czyli stosunek zarządzającego, dyrekcji, do tzw. kapitału ludzkiego. Najlepszej bowiem reformy w muzeach nie da się przeprowadzić bez akceptacji ze strony znacznej części zainteresowanych, czli pracowników, zaś obowiązujący system prawa pracy daje wiele okazji do bezkarnego w istocie kontestowania jakichkolwiek zmian. Opis zmiany zaprezentowany przez Autorów recenzowanej książki ma wszelkie cechy postulowanego modelu, konstrukcji idealnej.
Recenzowana publikacja jest książką optymistyczną, (…). Sukces Muzeum Narodowego w Kielcach będzie sukcesem innego spojrzenia na instytucje kultury, instytucje transparentnie zarządzane; muzea, które, nie będąc przedsiębiorstwami, w wybranych aspektach swej działalności mogą stosować reguły właściwe przedsiębiorstwom.

dr hab. Piotr Majewski

Pełna recenzja książki autorstwa dr. hab. Piotra Majewskiego ukaże się w „Muzealnictwie” nr 52 ‘2011

Wersja do druku