Zamknij

Korzystamy z plików cookies i umożliwiamy zamieszczanie ich osobom trzecim. Pliki cookie pozwalają na poznanie twoich preferencji na podstawie zachowań w serwisie. Uznajemy, że jeżeli kontynuujesz korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Cookies

Przejdź do głownej zawartości

Dział Strategii i Analiz Prawnych

Dział Strategii i Analiz Prawnych jest jednostką Instytutu specjalizującą się w programowaniu prac naukowo-badawczych i działań opiniotwórczych dotyczących rozwoju muzeów, jako wyspecjalizowanych instytucji kultury oraz muzealnictwa, jako specjalności zawodowej i szczególnej dziedziny spraw publicznych.

Głównym zadaniem Działu jest stworzenie podstaw organizacyjnych i wypracowanie metod pracy naukowo-badawczej umożliwiających kształtowanie i aktualizację krajowego systemu planowania rozwoju muzealnictwa, rozumianego jako odrębny i wymagający specjalistycznych regulacji prawnych sektor kultury, ale także jako obszar wiedzy istotnej dla istnienia i rozwoju muzeów, zawsze funkcjonujących w konkretnym kontekście społecznym i gospodarczym. Tworzony pod kierunkiem Działu Strategii i Analiz system prac programowych, określany pojęciem Strategia Rozwoju Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, ma charakter otwarty i powszechny, co oznacza, że jest realizowany z różnymi podmiotami życia intelektualnego i publicznego, w tym w szczególności z muzeami oraz z instytucjami naukowo-badawczymi, reprezentującymi rozmaite dyscypliny wiedzy społecznej, użytecznej dla działalności i rozwoju instytucji muzealnych, jak również, że dotyczy wszystkich muzeów, bez względu na ich status prawny i organizacyjny.

Prace programowe, które w ramach Instytutu koordynuje Dział Strategii i Analiz mają doprowadzić do powstania długookresowej Strategii kształtującej perspektywę rozwoju sektora muzealnego w horyzoncie czasowym trzydziestu lat i podlegającej systematycznej aktualizacji. W tym celu Dział podejmuje szerokie działania konsultacyjne i organizuje środowisko pracy twórczej oparte na współpracy z ekspertami reprezentującymi różne dziedziny wiedzy teoretycznej oraz z praktykami zarządzania w instytucjach publicznych i pracownikami muzeów.

Działając w zakresie odpowiedzialności przed ministrem kultury i dziedzictwa narodowego – organizatorem Narodowego Instytutu Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, realizowane przez naszą instytucję prace programowe mają odpowiadać na bieżące potrzeby analityczne i doradcze ministra i jego urzędu, w tym w szczególności zasilać koncepcje polityki kulturalnej państwa dotyczące sektora muzealnego, przygotowywać okresowe raporty o stanie muzeów w Polsce, prowadzić monitoring prac legislacyjnych mogących oddziaływać na sytuację muzeów, wspomagać badania dotyczące proweniencji zbiorów muzealnych. Jako ogólnopaństwowe centrum kompetencyjne specjalizujące się w problematyce organizacji i zarządzania muzeami, Instytut tworzy system doradztwa i współpracy programowej z muzeami, których organizatorami są lokalne i regionalne władze samorządowe, podmioty społeczeństwa obywatelskiego oraz podmioty prywatne.

Za pośrednictwem Działu Strategii i Analiz Instytut aktywnie uczestniczy w różnych formach integracji i włącza się w działania oraz programy naukowo-badawcze instytucji specjalizujących się w rozwoju i promocji myśli strategicznej, koordynuje współpracę z krajowymi i zagranicznymi ośrodkami naukowymi i innymi instytutami zajmującymi się badaniami, edukacją lub promocją wiedzy użytecznej dla działalności muzeów i rozwoju muzealnictwa. We współpracy ze stowarzyszeniami muzealnymi i podmiotami społeczeństwa obywatelskiego angażuje się w działania promujące społeczną misję muzeów oraz upowszechnianie wiedzy i umiejętności w zakresie rozwoju kapitału społecznego, traktowanego jako najistotniejszy czynnik rozwoju każdego potencjału kulturotwórczego.
Strategia Rozwoju Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów tworzona jest zatem w taki sposób, by traktować muzeum przede wszystkim jako zinstytucjonalizowany zespół ludzi, organizację pracy twórczej działającą zawsze w określonych relacjach społecznych – zarówno wewnętrznych, jak zewnętrznych. Z tego punktu widzenia postrzegamy muzeum w następujących kontekstach:

MUZEUM – jako organizacja integrująca określony zespół osób wykonujących kwalifikowane zadania publiczne (korporacja profesjonalistów); z tej charakterystyki wynikają określone cechy organizacji, która, jak każdy zespół pracowników, kieruje się określonym etosem zawodowym i wytwarza własne tradycje zawodowe i środowiskowe;

MUZEUM – jako organizacja występująca w relacjach z rozmaitymi strukturami społecznymi (lokalnymi, branżowymi, grupami zainteresowań); w tym kontekście – bez względu na status organizacyjno-prawny danego muzeum – najważniejsze są relacje ze wspólnotami terytorialnymi, a więc relacje w ramach gminy i powiatu oraz regionu (samorząd województwa i odniesienia do polityki regionalnej państwa);

MUZEUM – jako rzecznik ochrony dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego oraz walorów krajobrazowych; ten typ relacji, z natury o charakterze lokalnym, dotyczy w szczególności tych muzeów, które są dysponentami obiektów zabytkowych zlokalizowanych w przestrzeni charakteryzującej się wysokimi walorami dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego oraz walorami krajobrazowymi;

MUZEUM – jako organizacja realizująca określone założenia strategii programowej państwa, np. związanej z kulturą pamięci lub promocją określonego fragmentu dziedzictwa historycznego; ten kontekst w szczególności odnosi się do wszystkich muzeów, które w nazwie lub działalności programowej podkreślają swój status „muzeum narodowego”, ale także do muzeów funkcjonujących na obiektach historycznych określających tożsamość narodową i państwową oraz do muzeów prowadzących działalność istotną ze względu na stosunki międzynarodowe, międzyetniczne i międzyreligijne lub związaną z wykonywaniem zobowiązań międzynarodowych RP;

Otwarty charakter tworzonej pod kierunkiem Instytutu Strategii Rozwoju Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów możliwy jest dzięki zastosowaniu w pracach nad Strategią nowoczesnych metod i technik komunikacji społecznej. Najważniejszym instrumentem tego zakresu działalności Instytutu jest debata programowa, realizowana we współpracy z głównymi instytucjami naukowymi i opiniotwórczymi zajmującymi się problematyką muzealnictwa i ochrony dziedzictwa. Istotna część tej debaty odbywa się poprzez otwarte konferencje, we współpracy z mediami regionalnymi organizowane w głównych ośrodkach kultury muzealniczej naszego kraju. Debata jest połączona z promocją oryginalnych form działalności muzeów, zarówno pod względem programu, jak i sposobu zarządzania i gospodarowania pozostającymi w dyspozycji muzeów zasobami. Za pośrednictwem debaty programowej Instytut stara się ustalać i wprowadzać do świadomości publicznej najważniejsze problemy związane z funkcjonowaniem i rozwojem polskich muzeów oraz sonduje opinię publiczną odnośnie do rozumienia celu i form działalności instytucji muzealnych. Rozwinięciem tej działalności na płaszczyźnie badawczej Instytutu będzie budowany w ramach Działu Strategii i Analiz zespół badań społecznych, który stworzy system regularnych badań socjologicznych, adresowanych zarówno do środowiska pracowników muzeów, jak i całego społeczeństwa.

Wersja do druku