Zamknij

Korzystamy z plików cookies i umożliwiamy zamieszczanie ich osobom trzecim. Pliki cookie pozwalają na poznanie twoich preferencji na podstawie zachowań w serwisie. Uznajemy, że jeżeli kontynuujesz korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Cookies

Przejdź do głownej zawartości

System kontroli dostępu (KD)

Bardzo ważne przy zapewnieniu bezpieczeństwa w muzeum jest wydzielenie obszarów (stref), w których poszczególne osoby mogą lub nie mogą się poruszać. Takie ścisłe określenie zasad ruchu oraz przebywania osób na terenie muzeum dotyczy pracowników, interesantów oraz zwiedzających i powinno być wyraźnie zapisane w planie ochrony muzeum jako załącznik: „Instrukcja ruchu osobowego i materiałowego”.

System Kontroli Dostępu to wzajemnie współdziałające urządzenia elektromechaniczne, które wg. wcześniej ustalonych zasad weryfikują prawo wstępu danej osoby do konkretnej strefy. Dostęp do danej strefy jest chroniony za pomocą elementów mechanicznych drzwi oraz innych obiektów budowlano-mechanicznych w ciągach komunikacyjnych lub pomieszczeniach.

W muzeach występują dwa rodzaje systemu kontroli dostępu – scentralizowany i lokalny. Systemy scentralizowane, to takie, które swoim zasięgiem obejmują cały obszar muzeum lub część jego pomieszczeń, ale są połączone ze sobą i mogą być sterowane z jednego miejsca; systemy lokalne, nie są połączone z innymi na ternie obiektu i obsługują tylko określone wejście do strefy.

Systemy lokalne to z reguły zamki szyfrowe, natomiast systemy scentralizowane najczęściej występują w postaci czytników kart i breloków powiązanych z mechanizmem zamykającym drzwi.

Najbardziej charakterystyczna budowa takiego systemu przedstawiona jest poniżej:

W powyższym schemacie należy przede wszystkim zwrócić uwagę że poszczególne punkty kontroli dostępu składają się z zestawu: czytnik, kontroler, elektrozaczep (lub zwora). Większa ilość takich zestawów wymaga montażu centrali, która nadzoruje całość i daje szereg innych możliwości wskazanych na grafie. Tego typu systemy porządkują zarządzanie dostępem do pomieszczeń na terenie muzeum i umożliwiają bezpieczne poruszanie się po obiekcie w obszarze, do którego dana grupa osób ma dostęp. Ważną funkcją jest archiwizacja wejść do danej strefy przez poszczególne osoby (kiedy, kto) na podstawie unikalnego kodu lub cech biometrycznych (np. odcisku palca). Pomaga to w realizowaniu i egzekwowaniu poprawności przestrzegania procedur bezpieczeństwa na terenie muzeum.

Wersja do druku